با توجه به کاربردها و عملکردهای مختلف ، مدلهای معمولی طراحی سلسله مراتبی را می توان به لایه اصلی ، لایه تجمع و لایه دسترسی تقسیم کرد. بر این اساس ، سوئیچ های شبکه را می توان به کلیدهای اصلی ، سوئیچ های تجمیع و سوئیچ های دسترسی نیز تقسیم کرد.
با توجه به توابع و پیکربندی های مختلف ، پورت های سوئیچ های شبکه عمدتا به دو دسته پورت های uplink و پورت های معمولی تقسیم می شوند. در میان آنها ، پورت uplink یک پورت متصل به تجمع یا لایه اصلی یا درگاهی از خروج اینترنت WAN است که به سادگی درگاهی برای بارگذاری اطلاعات است.
پورت uplink روی یک سوئیچ شبکه معمولاً یک پورت با سرعت بالا روی سوئیچ است که عمدتا برای اتصال دستگاه ها یا یک شبکه محلی کوچک به یک شبکه بزرگتر یا سایر دستگاه های پرسرعت در توپولوژی (مانند بالا سوئیچ های سرعت) ) پورت های معمولی پورت هایی هستند که برای انتقال داده های معمولی استفاده می شوند. انواع متداول شامل درگاه های RJ45 ، درگاه های SFP ، درگاه های SFP + ، درگاه های SFP28 ، درگاه های QSFP + و درگاه های QSFP28 است. این پورت ها می توانند به کابل های مختلف (مانند فیبر نوری یا جفت پیچ خورده) متکی باشند. Line) برای دستیابی به اتصالات شبکه با سرعت انتقال و فاصله انتقال مختلف ،
جزئیات بیشتر با {0 0} تماس بگیرید
وب سایت: www.fiberopticom.com