دو روش ختم فیبر نوری

پایانه فیبر نوری اتصال فیبرها یا سیم های نوری به تجهیزات (مثلاً پریزهای دیواری یا دستگاه ها) است که امکان اتصال کابل ها به کابل ها یا دستگاه های دیگر را فراهم می کند. هدف از پایان فیبر نوری فعال کردن اتصالات متقابل فیبر نوری و توزیع سیگنال امواج نور است. هنگام نصب یک شبکه فیبر نوری، مهم است که پایانه فیبر نوری صحیح باشد. پایان مناسب فیبر، فیبر را از رسوب یا آسیب در حین استفاده محافظت می کند و از اتلاف نور بیش از حد جلوگیری می کند، بنابراین به شبکه اجازه می دهد تا نرم و کارآمدتر کار کند. اگر این عملکرد به درستی انجام نشود، شبکه قابل اعتماد نخواهد بود.

یکی از انواع پایانه های فیبر از اتصال دهنده هایی استفاده می کند که دو فیبر را برای تشکیل یک مفصل موقت به هم می پیوندند. اتصال یک راه دیگر است که شامل اتصال مستقیم دو الیاف بدون هیچ گونه اتصال دهنده است. اتصال یک روش دائمی خاتمه است.

خاتمه اتصال دهنده

هنگام پایان دادن به کابل فیبر نوری، می توان یک کانکتور در انتهای مهار فیبر نوری قرار داد. چندین نوع اتصال دهنده مانند SC، FC یا LC از زمان معرفی فناوری فیبر نوری در دهه‌ها پیش توسعه یافته‌اند. کانکتورهای فیبر نوری از سه جزء اصلی تشکیل شده اند: یقه، کانکتور و مکانیزم کوپلینگ.

پایانه های اپوکسی و فیبر جلا

این نوع کانکتور نیاز به اعمال نوعی اپوکسی (چسب) بین فیبر و یقه رابط دارد که پس از خشک شدن اپوکسی، دو جزء را محکم به هم می چسباند.

اتصالات سریع فیبر نوری

یک برش کوتاه از سیم فیبر نوری به یک هسته متصل می شود، انتهای آن به یک سطح PC/UPC/APC پرداخت می شود و انتهای دیگر فیبر بریده می شود و در بدنه اتصال قرار می گیرد. این کانکتور گرانتر از کانکتور فیبر نوری اپوکسی / صیقلی است.

خاتمه اتصال

Splicing یکی دیگر از انواع متداول پایانه است که در پایانه های میدان استفاده می شود و به هیچ اتصال دهنده ای نیاز ندارد. می توان آن را بیشتر به دو نوع تقسیم کرد: پیوند مکانیکی و اتصال فیوژن.

اتصال مکانیکی

اتصال مکانیکی انتهای دو الیاف را با یک خط مرکزی مشترک تراز می کند تا نور از یک فیبر به فیبر دیگر منتقل شود. توجه به این نکته ضروری است که الیافی که به صورت مکانیکی به هم متصل می شوند به طور دائم به هم متصل نیستند، بلکه فقط به صورت کاملاً ثابتی به هم متصل می شوند. از آنجایی که کل فرآیند اتصال مکانیکی نسبتاً ساده و سریع است، معمولاً در مواردی که زمان و تخصص محدود است استفاده می شود. تکنسین های فیبر نوری معمولاً از اتصال مکانیکی در کابل های انتقال داخلی استفاده می کنند.

اتصال فیوژن

اتصال فیوژن شامل دو مرحله است. این شامل تراز دقیق دو الیاف و ایجاد یک قوس الکتریکی کوچک است که از گرمای تولید شده توسط قوس برای ذوب الیاف و جوش دادن آنها به یکدیگر استفاده می کند. اتصال فیوژن فیبر نوری اتصال کم تلفات را ارائه می دهد، اما اتصال دهنده های فیوژن با دقت بالا حجیم و گران هستند. اتصال فیوژن اغلب در شبکه های تک حالته در فضای باز، طولانی مدت و با کارایی بالا استفاده می شود. مهمتر از آن، اتصال فیوژن در کارخانه هایی که تجهیزات فیبر نوری مانند لیزرهای فیبر و تقویت کننده ها را تولید می کنند نیز مورد نیاز است.

هر دو اتصالات و اتصال فیوژن راه حل های خوبی برای پایان دادن به کابل های فیبر نوری هستند. کانکتورها می‌توانند روشی راحت‌تر و راحت‌تر برای انجام این کار ارائه دهند، در حالی که اتصال فیوژن حرفه‌ای‌تر است و فیبرها را به طور دائم به یکدیگر متصل نگه می‌دارد. انتخاب روش پایان مناسب و مؤثر نیز به اطمینان از عملکرد عالی شبکه کمک می کند، بنابراین باید همیشه اهمیت آن را در نظر داشته باشیم و قبل از انجام کار به خوبی آماده باشیم.