معرفی مختصری از PON

یک شبکه نوری غیرفعال (PON) از فناوری فیبر نوری برای انتقال داده ها از یک منبع واحد به چندین نقطه پایانی استفاده می کند. اصطلاح "غیرفعال" به استفاده از کابل های فیبر نوری متصل به شیرهای برقی اشاره دارد که به نوبه خود داده ها را از یک شبکه ارائه دهنده خدمات به مشتریان متعدد منتقل می کند. از نظر فنی، فقط شیرها غیرفعال هستند، زیرا انتهای منبع و گیرنده شبکه هنوز برای کار کردن به برق نیاز دارند.

ارائه دهندگان خدمات هزینه های عملیاتی کمتری را متحمل می شوند زیرا خدمات PON می توانند چندین مشتری را از یک پورت روتر/سوئیچ پشتیبانی کنند و از ضربه های بدون برق برای هدایت داده ها به مشترکان استفاده کنند. علاوه بر این، تجهیزات و فیبر کمتری نسبت به زمانی که سرویس از طریق معماری AON ارائه شود، مورد نیاز است.

با کابل‌کشی فیبر نوری، مشترکین بالاترین سرعت اتصال را دریافت می‌کنند و PON در مصرف انرژی کارآمد است - تجهیزات الکتریکی کمتر به معنای مصرف انرژی کمتر است. علاوه بر این، PON داده ها را در بالادست و پایین دست با سرعت های مشابه و بدون افت کیفیت انتقال می دهد.

دو استاندارد اصلی معماری PON وجود دارد: شبکه نوری غیرفعال گیگابیتی (GPON) و شبکه نوری غیرفعال اترنت (EPON). هر دو دارای مشخصات سرعت انتقال داده از 1 گیگابیت بر ثانیه تا 10 گیگابیت بر ثانیه هستند. معماری PON از پیوندهای نقطه به چند نقطه به عنوان جریان ترافیک از یک منبع (ارائه دهنده خدمات) به چندین کاربر استفاده می کند. با استفاده از اسپلیترها، یک دسته فیبر از یک ترمینال خط نوری (OLT) می تواند به چندین شاخه تکثیر شود، بنابراین به 128 مکان مختلف خدمت می کند.